عشق يك دروغ بزرگ

مي توانم چشمهايم را ببندم تا قشنگ ترين لحظه ها را برايم بسازد

 ، مي توانم گوش هايم را سِحر کنم تا طنين اعجاب انگيز عشق را خود بسازم

، مي توانم لبانم را بر هم فشارم تا مبادا راز دل تنگم را فاش کند و اي کاش مي توانستم

تمام اينها را مي دادم اما ذره اي از خاطراتت را بازمي گرداندم.

مي گويند زمان گذر ثانيه هاست و کمرنگي ديرينه ها

! اما نمي دانم چرا زمان در من ايستاده است و ديرينه ام رنگ نمي بازد...

نمي دانم کجايي اما دلم نزديک است و دور نيست آن روزهايي که ادراک نگاهمان را به افق دوخته بوديم

و از آن چيزي نمي دانستيم جز زمزمه ي دو بيتي هاي عاشقانه در زير آسمان پرستاره!

دريا را به ياد آور و قدم هاي آهسته اي را که بر روي ماسه هاي خيس چه آرام و بي صدا مي گذاشتيم

 و برمي داشتيم تا مبادا کسي ما را به جرم عاشقي رسوا کند

! چه زود شب را به صبح رسانديم و از آن شب خاطره اي ساختيم به وسعت همان درياي بي انتها .

گفتيم و آنقدر گفتيم تا اينکه هرگز نگفتيم از خاموشي شب هاي پرستاره ! از پرپر شدن رزهاي قرمز

 خاطره در گلداني که بعد از آن هيچ وقت کسي برايش گل هديه نياورد.

 حالا او هم دليلي براي روزها انتظار کشيدن ندارد و مي دانم که تا چند روز ديگر قلب کوچک ترک خورده اش مي شکند

 و اشک هايش سرازير مي شوند .

قرارمان اين نبود ، ما به سپيدي ياس و آفتاب صداقت سوگند ياد کرده بوديم

تا نگذاريم دست بي وفاي زمانه ، مزرعه کوچک قلبمان را آفت زند.

چه زود گذشت...

حالا دلم چيزي نمي خواهد، اما مي خواهم بداني که در زير گنبد کبود ِزندگي ،

 يکّي قصه ي ما اين روزها سخت احساس يکي بودن مي کند و تنها آرزويش براي آن يکي اين است که زندگي را زندگي کند.

نوشته شده توسط حورا در یکشنبه 27 خرداد1386 موضوع |

مي‌داني خسته‌ام                                                           

                   آنقدر که دوست دارم گوشه‌اي بنشينم و براي ساعتها به يک منظره خيره شوم،                                         

                              ساعتها صرفاْ به تماشا بنشينم کودکي را،                       

                   آنقدر که دوست دارم براي مدتي، گوشه‌اي باشم دور از همه،          

                              دور از آنهايي که مي‌ربايند مرا از من،

                   آنقدر که دوست دارم خلوت کنم با آنهايي که مدتهاست فراموششان کرده‌ام،

                        خلوت کنم با خودم،

                                           آنقدر که ….

                                                    آنقدر که خيلي …

                                                           اما افسوس و...

                                                                            صد افسوس، که نمي‌گذارند

نوشته شده توسط حورا در یکشنبه 27 خرداد1386 موضوع |